ΠΙΣΤΗ στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ ή στο ΘΕΟ;

ΠΙΣΤΗ στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, ή στο ΘΕΟ;
Όταν έχουμε ένα μεγάλο σεισμό, ή ένα άλλο επικίνδυνο Φυσικό Φαινόμενο, αλλά και ένα οιαδήποτε άλλο τυχαίο ατύχημα, βλέπουμε ότι ο μεν, δια Βίου Καλλιεργημένος Άνθρωπος στο Πνεύμα, το Σώμα και τη Ψυχή, από τον Αρχαίο Ελληνικό Φορέα του Όλου, της Δύναμης και της Ελπίδας, τον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, θα ενεργοποιηθεί άμεσα, για τη προστασία του και με λίγη Τύχη θα σωθεί, ενώ ο πιστός Άνθρωπος στο Θεό, στον οιονδήποτε Θεό του Πλανήτη Γη, από τους πολλούς κατασκευασμένους Θεούς της, θα αδρανήσει και προσευχόμενος θα πει: Θεέ μου, ή Χριστέ μου, ή Παναγία μου, ή Αλλάχ μου, σώσε με, χωρίς να κάνει κάτι στα πρώτα δευτερόλεπτα, άρα θα χάσει χρόνο, οπότε θα υποστεί αναπόφευκτα τη βλάβη και είναι πιθανόν να χαθεί.
Συγκεκριμενοποιούμαι, έτι περαιτέρω, όσον αφορά τη πίστη των Ανθρώπων στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, ή τον Χριστιανισμό, ή στον οιονδήποτε άλλον κατασκευασμένο ΘΕΟ, αναφέροντας τη σύγκρουση δύο εξάδελφων Αυτοκρατόρων της τότε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Μέγα και Αγίου, κατά το Χριστιανισμό Κωνσταντίνου και του μετά τον θάνατό του, διάδοχο στην Αυτοκρατορία, του εξάδελφού του Ιουλιανού, τον αποστάτη και παραβάτη, κατά τον Χριστιανισμό και τούτο επειδή δεν αποδεχόταν μια εξωπραγματική, αναληθή, μυστηριακή και με μαντικές ικανότητες Θρησκεία, που επέβαλε ο εξάδελφός του, που ήταν λάτρης των μυστηριακών φαινομένων, αλλά και αναληθής, όσον αφορά, το ότι είδε δήθεν στον ουρανό τις λέξεις: «Εν τούτο Νίκα», ενώ ο ίδιος δεν γνώριζε τα Ελληνικά, για να τις διαβάσει, και προπάντων ήταν ακαλλιέργητος, άφρονας και πολύ αλαζονικός, ως στρατιωτικός και κυρίως πολύ μικρός ηγέτης, αφού στηρίχθηκε πάνω στο μαύρο Ράσο και την μητέρα του Ελένη, Αγία και αυτή, για να επικρατήσει ελαίου του φόβου του Θεού και της Δύναμης της Εξουσίας, κάνοντας πράξη αυτά που έλεγε ο Απόστολος Παύλος, προς όλους τους Λαούς: «Να υποτάσσεστε στο Θεό και την Εξουσία». Δεν έλαβε όμως υπόψη του και τα της Ιλιάδας, όταν ο Διομήδης λέγει στον Αγαμέμνονα, τον Βασιλέα όλων των Βασιλέων: " Ναι, μπορεί να είσαι ο Βασιλιάς και να κρατάς το σκήπτρο, αλλά στην πραγματικότητα δεν αξίζεις τίποτα". Πέραν των ανωτέρω κακών και παράδοξων δημιούργησε και τους εμφυλίους πολέμους, που κράτησαν 17 έτη, με συνομωσίες, προδοσίες, δολοπλοκίες και εξαναγκασμούς των Ανθρώπων, Λαών και Κρατών, για να υποκύπτουν στις δόλιες μεθοδεύσεις του, ώστε να υπάρξη απόλυτη υπακοή και πίστη στον Αυτοκράτορα και τα Ιερατεία του Χριστιανισμού και προπάντων, με τον φόβο και τις δολοφονίες, μπορούσε και κρατούσε, σε απόλυτο σκοταδισμό τους Λαούς, όπως είναι η δολοφονία του αντιπάλου του Μαξέντιου και αυτή ακόμη του φίλου του Λίκυνου, αλλά και αυτού του υιού του, που προερχόταν από παλλακίδα γυναίκα και όλα αυτά, προκειμένου να καταστεί ο μοναδικός μονοκράτορας της Αυτοκρατορίας του. Την ίδια μεθόδευση τήρησαν και οι επόμενοι αυτού Βυζαντινοί Αυτοκράτορες, με προεξάρχοντα τον Θεοδόσιο, ο οποίος και αυτός ονομάστηκε Μέγας, αφού σαν φανατικός Χριστιανός καταδίωξε τους Αιρετικούς, ανέστειλε την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν επέτρεπε να εκκλησιάζονται στους Αρχαίους Ναούς και επέβαλε ως επίσημη Θρησκεία τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Επίσης αυτός ο Μέγας κατά τον Χριστιανισμό σφάγιασε χιλιάδες Θεσσαλονικείς και μάλιστα χωρίς διάκριση ηλικίας. Εξαίρεση αποτελεί ο εξάδελφος του Κωνσταντίνου ο Ιουλιανός, ο οποίος ήταν και καλλιεργημένος, αλλά και πράγματι Μέγας και λάτρης του Αληθινού και του Ωραίου, του Αρχαίου Αθάνατου Ελληνικού Πνεύματος και του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Ο έγκαιρος θάνατός του δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει το έργο, ώστε να συνεχιστεί η επικράτηση του Αρχαίου Ελληνισμού, του Αρχαίου Αθάνατου Ελληνικού Πνεύματος και να υπάρξει και σήμερα ο Δίας, που θα ήταν και ο Θεός του Κόσμου ολοκλήρου. Το αποτέλεσμα όλων τούτων ήταν να μην έχουμε μέχρι και σήμερα την συνέχιση της άνθησης της Φιλοσοφίας, της Τραγωδίας, της Δημοκρατίας και τη συνέχιση της λειτουργίας της Ακαδημίας του Πλάτωνος, αλλά και τη λειτουργία του Πνευματικού Φορέα του Όλου, της Δύναμης και της Ελπίδας,του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, στην Αρχαία του μορφή, όπου Καλλιεργούσε τους Νέους, τον Άνθρωπο γενικότερα, στο Πνεύμα, το Σώμα και τη Ψυχή, οιασδήποτε διαφορετικότητας, Θρησκείας και Εθνικότητας, αλλά και του ικανότατου Φορέα, που μπορούσε με την επιβολή του Θεσμού της Εκεχειρίας, να σταματά τους Πολέμους, την μεγαλύτερη μάστιγα όλης της Ανθρωπότητας, οπότε αύριο, με την επικράτησή και πάλι του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, ώστε να εορτάζεται Πνεύμα, Σώμα και Ψυχή, θα μπορούμε να αναμένουμε ότι: Των οπλιτών οι στρατώνες, θα καταστούν των Ολυμπιονικών Ξενώνες και προπάντων θα δημιουργηθεί ένας Νέος και Αληθινός Κόσμος, ο Κόσμος του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, με την επικράτηση της ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ στον Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, τον Αληθινό Αιώνα, που θα αντικαταστήσει ειρηνικά τον Αναληθή Κόσμο των 20 Αιώνων Χριστιανισμού και θα αποκαταστήσει την ταπείνωση που υπέστη εδώ και 2.000 χρόνια το Ανθρώπινο Γένος, αλλά και του Αιώνα που: α. Θα εγκαθιδρυθεί μια ΟΜΟΣΠΟΝΔΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, στη θέση του σημερινού αναποτελεσματικού Ο.Η.Ε. β. Θα αντικατασταθούν όλες οι Θρησκείες, με μια Νέα Θρησκεία, την ΟΛΥΜΠΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ και γ. Θα έχουμε ένα ενιαίο Παγκόσμιο Νόμισμα, το ΟΛΥΜΠΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ. ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ, που προσκαλεί όλους μας, να αναβαπτιστούμε στη Κολυμβήθρα των Ιδεωδών του, προκειμένου να μεταβούμε, στον Αληθινό Κόσμο, τον Κόσμο του Ωραίου, του Αγαθού, του Καλού και της Αγάπης, το Νέο Κόσμο του Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, του οποίου ήδη διανύουμε το 10 έτος του.
Κατόπιν των ολίγων ανωτέρω, Πίστη και αναφορά στον οιονδήποτε ΘΕΟ, ή στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ; Η απάντηση θα ήθελα να δοθεί ολοκληρωμένη, μετά τη μελέτη και των ακολουθούντων:
Ανάλυση – Συγκρίσεις – Αναφορές και Διαφορές:
Παραθέτω κατωτέρω τις πραγματικές αναλύσεις, αντιθέσεις και διαφορές, που προέκυψαν, από τις δύο Εποχές, που επικράτησαν, μέχρι και σήμερα, ήτοι της Αρχαίας Ελλάδας και των Φιλοσόφων της και της μετέπειτα επιβουλής, αλλά και επικράτησης του Χριστιανισμού, ως Θρησκείας, εδώ και 20 αιώνες, προκειμένου ο κάθε ένας μελετητής, να βγάλει τα συμπεράσματά του. Η εποχή του Χριστιανισμού, γνωρίζουμε ότι έφερε την ακμή, με τις 45 καμπάνες, τα 60 σήμαντρα και τους 500 ψαλτάδες, φαινόμενα πνευματικής πτώχειας, αλλά και της πτώσης της ίδιας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με την άλωση της Κωνσταντινούπολης και κυρίως έφερε και αυτόν τον Μεσαίωνα, με άλλα λόγια έχουμε τη μεγάλη σκοτεινή περίοδο, όπου επικρατούσε ο φαιδρός Φεουδαρχισμός και ο σκληρός Χριστιανικός Θρησκευτικός Δογματισμός, δηλαδή ένας άτεγκτος Θεοκρατισμός, που απαγόρευε την ελεύθερη σκέψη και έρευνα και ευνοούσε τους εμφυλίους πολέμους, την τυραννία και την δημιουργία Θρησκευτικών πολέμων και ταραχών, όπως είναι οι Σταυροφορίες, οι ενδοθρησκευτικοί φανατισμοί και διωγμοί, δημιουργώντας έτσι το μεγάλο σχίσμα, τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και τόσα άλλα βάρβαρα, αλλά και εξωπραγματικά γεγονότα. Ακόμη είναι γνωστό, στον καθένα μας, ότι καμιά από τις Θρησκείες ή Θεούς ή Άγιους του Πλανήτη Γη έκανε κάτι, ώστε να εμποδίσει τις αιμοσταγείς Εικονομαχίες και Σταυροφορίες, τους Βανδαλισμούς, τις σφαγές και μάλιστα τη καταστροφή είκοσι φορές της Πόλης του Θεού τα Ιεροσόλυμα και ακόμη τους Α’ και Β’ Παγκόσμιους Πολέμους, τους αδελφοκτόνους πολέμους των Λαών, τις σημερινές αιμοσταγείς παρεμβάσεις, με εξαναγκασμούς των μεγάλων Δυνάμεων, κατά μικρών Χωρών και Λαών, αλλά και των μεγάλων Οικονομικών και Περιβαλλοντικών καταστροφών και τόσων άλλων. Άρα περίτρανα αποδεικνύεται σήμερα, ότι οι τρείς μονοθεϊστικες Θρησκείες της Ανατολής, αλλά και όλες του Κόσμου Θρησκείες, έχουν γαλουχήσει και τις Πολιτικές Εξουσίες, κατά τα νάματά τους, με αποτέλεσμα να μη κατορθώσουν όλοι τους, Θεοί και Εξουσίες στα 2.000 χρόνια Χριστιανισμού, να θέσουν, Νέες Ιδέες, Ιδεώδεις Αρχές και Δομές, που θα μπορούσαν να οικοδομήσουν ένα Νέο και Αληθινό Κόσμο, οπότε το Ανθρώπινο Γένος δεν θα είχε υποστεί την σημερινή Πνευματική του κατάπτωση και ταπείνωση, και προπάντων δεν θα είχε υποβαθμιστεί τόσο, ώστε να μην έχει φθάσει έκτοτε στα ύψη εκείνα του Αρχαίου ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ- ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ.
Γνωρίζουμε ακόμη ότι, η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί την κοινή ρίζα των Μονοθεϊστικων Θρησκειών, του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχει μεγάλη αντίθεση, μεταξύ της Μονοθεϊστικης παράδοσης, ως ετερονομίας και της καθαυτό Ελληνικής Δημοκρατικής παράδοσης, ως αυτονομίας, καθόσον το στοιχείο της σύλληψης του Κόσμου, ως οντότητας της Ανθρώπινης ύπαρξης, μέσα στον Κόσμο, έγινε από τους Αρχαίους Έλληνες. Ως αντίθεση προς την παράδοση, η Ιστορία διασώζει, από τη λήθη τις πολλαπλές πηγές, που συνθέτουν το παρελθόν, οπότε έχουμε απελευθέρωση του παρόντος και άνοιγμα προς το μέλλον. Ο Husserl έλεγε: " Κάθε παράδοση είναι λήθη των πηγών". Επίσης η απόρριψη της παράδοσης είναι ρητή, κατά τον Μάρκο Αυρήλιο. Ο Ηράκλειτος λέει πως δεν πρέπει κανείς να σκέπτεται και να πράττει σαν παιδί των γονιών του, για να βρει τον σωστό δρόμο δράσης. Τα μάτια μας είναι καλύτεροι μάρτυρες από τα αυτιά., καθόσον όλοι μας ακούσαμε να διηγούνται διάφορες ιστορίες ήδη από την παιδική μας ηλικία. Θα τις θεωρήσουμε σωστές; Όχι, θα πρέπει να τις εξετάσουμε και να τις ελέγξουμε οι ίδιοι. Είναι γεγονός ότι, πραγματική Ιστορία, ως ρητή συλλογή μνήμης και καταγραμμένη, είναι αυτή της εποχής της Αρχαίας Ελλάδας και αυτή των νεότερων χρόνων, του μετά του 18ου Αιώνα, ενώ στις υπόλοιπες εποχές, απλώς υπήρχαν χρονογράφοι, λίγο ή πολύ ευφυείς ή επιδέξιοι. Οπότε βλέπουμε ότι στις δύο αυτές εποχές συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε η γνώση. Εξάλλου ρητή Ιστορία, μόνο στην Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει, καθόσον η Δημοκρατία δημιουργεί ταυτόχρονα την δυνατότητα και την ανάγκη μιας τέτοιας Ιστορίας. Στις άλλες Εποχές και Κοινωνίες, εκτός των δύο ανωτέρω αναφερομένων, υπάρχει είτε ανιστόρητη παράδοση, είτε χρονικό που συντάσσεται μυστικά από τους γραφείς, τα Ιερατεία και τους Μοναχούς, προς αποκλειστική χρήση της Δεσποτικής ή Θεοκρατικής των γραφειοκρατίας. Γενικότερα αυτές οι πολλές ψευδοϊστορίες και τα χρονικά είναι απλώς γενεαλογίες δυναστειών, πριγκίπων και χαλίφηδων, βασιλικών ή Ιερατικών προυχόντων, καθώς και αυτού του κυριάρχου κύκλου των, που τους πλαισιώνει. Αυτοί είναι εκείνοι που κατασκευάζουν τις Θρησκείες, τους Θεούς, τους Αγίους, τα θαύματα, τα λείψανα, τα μυστήρια, τις δήθεν δακρυσμένες εικόνες, τις χαμένες και αναβρισκόμενες εικόνες. Ιδού και το αποτέλεσμα και η αποκάλυψη των 2000 μ.χ. χρόνων, όπου μας δίδει το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι, εάν ο Θεός, ο κάθε προβαλλόμενος Θεός, αλλά και ο κάθε Άγιος ενδιαφερόταν προσωπικά για τα Ανθρώπινα, θα γινόταν γνωστό εδώ και Αιώνες.
Με βάση τα ανωτέρω, θα αναφερθώ συμπερασματικά, για την Θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων, του πολυθεϊσμού και των μετέπειτα τριών Μονοθεϊστικων Ανατολίτικων Θρησκειών. Η Ελληνική Θρησκεία δεν είναι εξ αποκαλύψεως Θρησκεία, δεν δίνει κανένα πλεονέκτημα στην Ανθρωπογονία, στη δημιουργία του Ανθρώπινου όντος. Επίσης δεν υπάρχει ούτε υπόσχεση ούτε ελπίδα και ακόμη, οι Θεοί των Ελλήνων δεν έχουν εθνικό χαρακτήρα, έχουν θέση Οικουμενική, καθόσον, για τους Έλληνες οι Θεοί δεν είναι οι Θεοί των Ελλήνων, αλλά απλώς οι Θεοί μιας πολιτικής Θρησκείας, της Θρησκείας της Πόλεως. Η πολιτική λατρεία αφορά την Πόλη, η οποία την επωμίζεται, την οργανώνει, τη ρυθμίζει και επικυρώνει την τήρησή της. Αυτοί που αναλαμβάνουν κάποιες Ιεροτελεστίες δεν ανήκουν σε Σώμα Κληρικών, διορίζονται από την Πόλη. Και προπάντων οι Θεοί των Ελλήνων δεν είναι οι Θεοί μιας Πόλης, είναι απλώς οι Θεοί, οι Θεοί όλου του Κόσμου, άρα η Θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων είναι Οικουμενικοί. Εδώ παρεμβαίνει και ο Finley, όπου υποστηρίζει ότι το βασικό γνώρισμα των Ολύμπιων Θεών είναι ο Ανθρωπομορφικός χαρακτήρας τους. Για τον λόγο αυτόν οι Έλληνες δεν θεωρούν τον εαυτόν τους ανάξιο έναντι των Θεών, σε αντίθεση των άλλων Θρησκειών του Χριστιανισμού, του Εβραϊσμού και του Ισλάμ, όπου ακούμε να λέγουν: " Θεέ μου είμαι ανάξιός σου, είμαι ένα σκουλήκι κ.λ.π. Άλλο σημαντικό στοιχείο των Θρησκειών αυτών είναι η σχέση Αγάπης των Ανθρώπων προς τον Θεό: Αγαπάμε, οφείλουμε να αγαπάμε τον Θεό. Αγάπη όμως που δεν αποκλείει τον φόβο και τον εξαναγκασμό. Και το παράδοξο βρίσκεται στο ερώτημα: Πως είναι δυνατό ένα συναίσθημα να αποτελέσει αντικείμενο προσταγής; Ιδού το κεντρικό λάθος. Ο Χριστιανός οφείλει να αγαπά τον Θεό, ειλικρινά, αυθόρμητα, πείθοντας τον εαυτόν του ότι έτσι πρέπει να κάνει. Θέτοντας σε δράση το: "Πίστευε και μη ερεύνα". Από την άλλη πλευρά και ο Θεός σας αγαπά , όμως υπό ορισμένους όρους. Επίσης στον Χριστιανισμό υπάρχει και το πολύ χυδαίο δόγμα περί της αναστάσεως των σωμάτων. Και ερωτάτε: Σε ποιά ηλικία θα αναστηθούν το γεννημένο νεκρό βρέφος, ο γέρο-παραλυμένος, ή ο ανάπηρος στρατιώτης; Με ποιό σώμα; Δεν ξέρουμε. Πρόκειται για μυστήρια της πίστης που δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε με την σκέψη, αλλά και τη λογική. Ακόμη στον Χριστιανισμό προβάλλεται και αυτό το αμάρτημα, με άλλα λόγια όταν οφείλουμε να πράξουμε κάτι, για το οποίο δεν είμαστε ικανοί, αποτελεί σφάλμα και ο Άνθρωπος σαν αμαρτωλός, συγκρούεται συνεχώς, όχι με τον θάνατο, αλλά με την ιδική του ανανεούμενη κατάπτωση, με την αδυναμία του να αποδειχθεί άξιος του κανόνα που δίνει το νόημα στη ζωή, οπότε παραμένει αναγκαστικά και πάντα στην αθλιότητά του. Αντίθετα η Αρχαία Ελληνική Κοινωνία μπορεί να γίνει νοητή, μόνον όταν είναι δημιούργημα του εαυτού της, με άλλα λόγια, με την συγκυριακή ανάδυση του Ανθρώπινου είδους και με τις φοβερές του βιολογικές ιδιαιτερότητες, δίδοντας στη ψυχή του, πάντα ένα νόημα. Όταν το νόημα αυτό, παρουσιάζεται και επιβάλλεται ως αδιαμφισβήτητο, αλλά και ως αδιαπραγμάτευτο, τότε η Κοινωνία θεσπίζεται ως ετερώνυμη, δηλαδή ως Θρησκευτική, Θεοκρατική Κοινωνία. Ενώ στην Αρχαία Ελλάδα υπάρχει η ταύτιση της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας και ο λόγος έχει πάντα τον πρωτεύοντα ρόλο σε μια Πόλη, καθόσον διαμορφώνεται μέσα στην Πόλη και ως κοινή Αλήθεια, αλλά και ως ανάπτυξη της Αλήθειας, οπότε και αποτελεί την πραγματική Αλήθεια και δεν παίρνει τη θέση ως κατοχή μιας δεδομένης Αλήθειας. Ιδού γιατί στην Αρχαία Ελλάδα η Δημοκρατία είναι το Πολίτευμα, που έχει να φοβηθεί, μόνον τα ίδια του τα λάθη, οπότε μπορεί να κινδυνεύσει από τις ίδιες του τις πράξεις. Ο Περικλής έλεγε: Φοβάμαι πολύ περισσότερο τα δικά μας λάθη, από τα τεχνάσματα των εχθρών μας. Και ιδού γιατί η Δημοκρατία που γέννησε η Αρχαία Ελλάδα, θεωρείται και το μοναδικό Πολίτευμα, στο οποίο υπάρχει και Δημόσιος Χώρος, για την ανάπτυξη του λόγου της Αλήθειας. Ο Δημόσιος Χώρος, η Αγορά όπως λειτουργούσε στην Αθήνα, στηριζόταν στο ενεργό ενδιαφέρον των Πολιτών, ενδιαφέρον αναπόσπαστο από τις αποφάσεις που θα έπαιρναν την επόμενη ημέρα, για την ψήφιση του τάδε Νόμου κλ. Οπότε βλέπουμε την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών στα δρώμενα της Πόλης, καθόσον όταν μένετε έγκλειστοι σε κάτι που ήδη πιστεύετε, θα είστε όπως ο Άνθρωπος που κοιμάται, έλεγε ο Ηράκλειτος και συνέχιζε: " Ο καθένας όταν κοιμάται ζει σ' έναν δικό του Κόσμο και αυτός που ζει στο δικό του Κόσμο κοιμάται, ενώ για του ξυπνητούς υπάρχει ένας Κόσμος μοναδικός και κοινός, από την άποψη του λόγου που τον διαπερνά και στον οποίο οι Άνθρωποι συμμετέχουν". Ακόμη ο Ηράκλειτος έλεγε ότι: " Ο Λαός οφείλει να μάχεται, για τον Νόμο, όπως και για τα ίδια τα τείχη του". Ιδού και μια κριτική, άμεση ή υπαινικτική, του Ανθρωπομορφισμού, από τον Φιλόσοφο Ηράκλειτο: " Οι γάιδαροι, λέει περιφρονητικά ενδιαφέρονται περισσότερο για το σανό, παρά για το χρυσό". Γάιδαροι εννοεί τους Ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν την αληθινή αξία των πραγμάτων. Νομίζουν ότι κάποια είναι δίκαια και κάποια είναι άδικα, ενώ για τους Θεούς πιστεύουν ότι όλα είναι δίκαια και ωραία. Και συνέχιζε: " Οι Ανθρώπινες δοξασίες είναι σαν κουδουνίστρες, σαν παιδικά παιχνίδια". Υπάρχουν και άλλες πολλές αναφορές του, όσον αφορά τους Θεούς και μάλιστα πολλές φορές σαν ανέκδοτα. Και ιδού ένα από αυτά: Όταν συνάντησε ο Ηράκλειτος τους Αιγύπτιους τους είδε να κλαίνε, σε επιμνημόσυνη τελετή του θανάτου του Όσιρι. Τότε τους είπε: Αφού είναι Θεός γιατί τον κλαίτε; Αν τον κλαίτε, σημαίνει ότι δεν τον θεωρείται Θεό". Κλείνοντας με τα λίγα αυτά, για τον Ηράκλειτο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην αναφορά του Κορνήλιου Καστοριάδη, για τον Ηράκλειτο: Δεν γνωρίζουμε τι ψήφιζε στις εκλογές ο Ηράκλειτος, γνωρίζουμε αντιθέτως τι είπε ο Φιλόσοφος αυτός: Ότι η δυνατότητα της Αλήθειας, ανήκει σε όλους τους Ανθρώπους. Και συνεχίζει ο Κορνήλιος διά τον Ηράκλειτο: Στον Ηράκλειτο θα βρούμε, πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, την διαβεβαίωση της Οικουμενικής ικανότητας όλων των Ανθρώπινων όντων να φθάσουν στην Αλήθεια, όποια και αν είναι, χωρίς περιορισμό. Βρίσκουμε λοιπόν εδώ μια αναζήτηση του αληθούς, μια διαβεβαίωση της Οικουμενικής δυνατότητας των Ανθρώπινων όντων να φθάσουν στην Αλήθεια.
Ιδού γιατί στην Αρχαία Ελλάδα είχε αρχίσει η ελεύθερη διανόηση και σκέψη, αλλά και η φαντασία των Ανθρώπων, από τον Έλληνα Ιστορικό Ηρόδοτο και στη συνέχεια ακολούθησαν οι μεγάλοι Φιλόσοφοι, που δημιούργησαν τη Φιλοσοφία, τη Τραγωδία και τον ανώτατο Πνευματικό Φορέα του Όλου, της Δύναμης και αυτής της Ελπίδας, τον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, με αποτέλεσμα το Πνεύμα, το Αρχαίο Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα να επικρατήσει σε ολόκληρο τον Κόσμο και οι Ελληνικές λέξεις να λάμψουν και αυτές στο Παγκόσμιο Στερέωμα, σαν φωτεινές Ακτίνες. Σε τούτο συνέβαλε και το γεγονός ότι δεν είχαν ιδρυθεί τότε πολλές Ιερατικές Σχολές, όπως και περισσότεροι Ναοί, Μοναστήρια και Εκκλησίες, από Σχολεία, που θα έβαζαν κάθε τόσο τροχοπέδη στη σκέψη και την διανόηση, διότι οι Ιερείς τότε διοριζόταν από την Πολιτεία, τον ίδιο τον Δήμο από τη μια μεριά και από την άλλη υπήρχε μια φιλική σχέση και στενή προσέγγιση όλων των Ανθρώπων, με τους 12 Ολύμπιους Θεούς, καθόσον, σαν δημιουργήματα των ιδίων των Ανθρώπων του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, εκπροσωπούσαν και αυτοί το Αγαθό και το Καλό, το Ωραίο και το Ηθικό, το Ορθό και το Αληθινό και προπάντων δεν παρέμβαιναν στα του Δήμου, οπότε οι Άνθρωποι προσέρχονταν, με άνεση, για συμβουλές στο Μαντείο των Δελφών και το Ναό του Απόλλωνα στη Δήλο. Ιδού γιατί και ο Γάλλος Συγγραφέας Louis Menard, αναφέρει συμπερασματικά, για την Θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων, τους Βωμούς και τα Αγάλματα, ότι η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία δεν είναι ή εξ αποκαλύψεως Θρησκεία, δεν δίνει κανένα πλεονέκτημα στην Ανθρωπογονία, στη δημιουργία του Ανθρώπινου όντος. Επίσης δεν υπάρχει υπόσχεση ελπίδας, αφού η πολιτική λατρεία αφορά την Πόλη και μόνο, η οποία την επωμίζεται, την οργανώνει, τη ρυθμίζει, την επικυρώνει και την τηρεί. Οι όποιες αναλαμβανόμενες Ιεροτελεστίες δεν ανήκαν σε Σώμα των Κληρικών, διορίζονταν από την ίδια την Πόλη, οπότε οι Θεοί των Ελλήνων δεν ήταν οι Θεοί μιας Πόλης, είναι απλώς οι Θεοί και ακόμη, οι Θεοί των Ελλήνων δεν έχουν εθνικό χαρακτήρα, έχουν όμως θέση Οικουμενική, καθόσον, για τους Έλληνες οι Θεοί δεν είναι οι Θεοί των Ελλήνων, αλλά οι Θεοί όλου του Κόσμου, άρα η Θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων ήταν Οικουμενική - Παγκόσμια. Η Θρησκεία του Πολυθεϊσμού δεν είχε ανάμειξη και δεν δημιουργούσε προβλήματα στην Κοινωνία, καθόσον οι Θεοί εξέφραζαν Ανθρώπινες πτυχές της ζωής και ήσαν πολύ φιλικοί προς τον Άνθρωπο, σε αντίθεση της Εβραϊκής και Χριστιανικής σκέψης, που παροτρύνουν τους Ανθρώπους σε υποταγή στην υπηρεσία του ενός Θεού, που κυβερνά δήθεν ουρανό και γη. Εδώ παρεμβαίνει και ο Finley, που λέγει ότι: «Το βασικό γνώρισμα των Ολύμπιων Θεών είναι αυτός ο Ανθρωπομορφικός χαρακτήρας τους.» Για τον λόγο αυτόν οι Έλληνες δεν θεωρούν τον εαυτόν τους ανάξιο έναντι των Θεών των, σε αντίθεση των άλλων τριών Θρησκειών του Χριστιανισμού, του Ισλάμ και του Εβραϊσμού, που πάντα και παντού διακηρύττουν ότι είναι αμάρτημα όταν, ενώ οφείλουμε να πράξουμε κάτι, για το οποίο ίσος δεν είμαστε και ικανοί, αποτελεί σφάλμα, αμάρτημα και τότε ο Άνθρωπος σαν αμαρτωλός, συγκρούεται συνεχώς, όχι με τον θάνατο, αλλά με την ιδική του και μόνο ανανεωμένη κατάπτωση, με την αδυναμία του να αποδειχθεί άξιος του κανόνα που δίνει το νόημα στη ζωή του, οπότε παραμένει αναγκαστικά πάντα στην αθλιότητά του και τον φόβο προς τον Θεό, όπως και ο ψαλμός που λέει: «Μετά φόβου Θεού προσέρχεστε» και αυτής της προσταγής του Αποστόλου Παύλου προς τους Λαούς: «Να υποτάσσεστε στον Θεό και την Εξουσία.» κ.λ.π.Το δραματικότερο είναι ότι όλες οι Μονοθεϊστικες Θρησκείες προσπαθούν πάντα να προβάλλουν τον ιδικό τους Ναό και Θεό, χωρίς να τους ενδιαφέρει, για τον Ναό και Θεό του διπλανού ή του κάθε άλλου Λαού, με αποτέλεσμα να αρχίζουν και πάλι οι έριδες, οι πόλεμοι, οι συνεχείς καταστροφές και οι σφαγές, καθόσον δεν θέλουν να ενωθούν, για να αποφεύγονται τα δεινά, στους Ανθρώπους. Μήπως και στις ημέρες μας δεν συνεχίζεται το ίδιο, με το ποιά Θρησκεία και Θεός θα έχει το Παγκόσμιο προβάδισμα; Ήδη με την πρόσφατη τοποθέτησή του ο Πάπας της Ρώμης, ελέω του Θεού του, και ελέω της Εξουσίας του, αφού το Βατικανό έχει και Κρατική οντότητα, θεωρεί ότι, η Καθολική Εκκλησία είναι και η Εκκλησία του Κόσμου ολόκληρου. Στην Αρχαία Ελλάδα, σε αντίθεση των 2.000 χρόνων Χριστιανισμού, επικρατούσε το πνεύμα, της αντίστασης στις Θρησκευτικές Δοξασίες, όπως ήταν το πνεύμα και η σκέψη του Επίκουρου, όπου παρότρυνε την Ανθρωπότητα, να ακολουθήσει τον δρόμο της, χωρίς την εξάρτηση των ιδιοτροπιών των Θεών και Θρησκειών, που προβάλλονται πάντοτε, από τα Ιερατεία των και να μη θυσιάζει ο Άνθρωπος την ελεύθερη βούλησή του, από τις τόσες πολλές προβαλλόμενες φοβίες των Θεών. Προς τούτο συνέταξε και το Ευαγγέλιο, στο οποίο ανέφερε, μεταξύ των άλλων, ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε κάθε προβαλλόμενο Θεό, από τις Θρησκείες και τα Ιερατεία των, όπως και αυτόν τον θάνατο επίσης. Το καλό και το αγαθό, αλλά και το ηθικό, μπορούμε να τα αποκτήσουμε μόνοι μας και κάθε τι που μας τρομάζει, μπορούμε να το υποφέρουμε, αλλά και να το νικήσουμε. Επίσης ο Ηράκλειτος μας λέει πως δεν πρέπει κανείς να σκέπτεται και να πράττει σαν παιδί των γονιών του, θα πρέπει να εξετάσουμε, αλλά και να ελέγξουμε οι ίδιοι τις πηγές, αλλά και αυτές τις παραδόσεις, καθόσον η πιστή και συνεχής τήρησή των δεν μας αφήνουν για να σκεφθούμε, για να ανανεωθούμε και για να ακολουθήσουμε τον αυριανό Νέο Κόσμο. Ακόμη στην Αρχαία Ελλάδα, έχουμε και την παρουσία του γίγαντα της Φιλοσοφίας Πλάτωνα, ο οποίος δυναμικά παρότρυνε τους Νέους, τους Ανθρώπους γενικότερα, να πιστεύουν ότι είναι δυνατοί, επαρκείς, αλλά και ικανοί, για να μπορούν να αναδιοργανωθούν, αλλά και να οργανώσουν στη συνέχεια τις συνθήκες μιας Νέας Ανθρώπινης ζωής και ότι μπορούν να κάνουν όλα τα πράγματα όπως αυτοί θέλουν, άρα μπορούν να γίνουν κύριοι της ζωής των, διαφοροποιούμενοι, από τις σκέψεις και λογικές των Ιερατείων, των Θεών και Θρησκειών, που υποστηρίζουν, ότι δήθεν, από ένα σημείο και πέρα, μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει λύσεις και να μας λυτρώσει. Εδώ βρίσκεται χωρίς αμφιβολία ο πυρήνας της ρήξης, ο χαρακτήρας της αιώνιας Αλήθειας και η ανακάλυψη, αλλά και ο φωτισμός της Αβύσσου, καθόσον για μας τους Έλληνες η Άβυσσος μίλησε, μας μίλησε, επομένως δεν είναι πλέον Άβυσσος, όπως συμβαίνει να είναι ακόμη στο Χριστιανισμό κα σε κάθε άλλη του Κόσμου Θρησκεία. Με την Ελληνική Φιλοσοφία, την Ιστορία, την τραγωδία, την Αρχιτεκτονική και την Ιδεώδη Δημοκρατία, η Ανθρωπότητα θα πρέπει να ανεβεί, με τους ίδιους της τους ώμους, για να δει πέρα από τον εαυτό της και για να κοιταχθεί η ίδια, για να διαπιστώσει η ίδια την ανυπαρξία της και να στρωθεί στη δουλειά για να δημιουργήσει, αλλά και για να δημιουργηθεί και προπάντων να δημιουργήσει έναν Νέο και Αληθινό Κόσμο. Ιδού γιατί σιγά-σιγά θα πρέπει να διεισδύσουν, σε ολόκληρο τον Κόσμο και πάλι τα Ιδεώδη της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και Δημοκρατίας, αλλά και η Ελεύθερη Σκέψη και Διανόηση του Αρχαίου Ελληνισμού – Ολυμπισμού. Στη προσπάθεια αυτή, θα υπάρχει βέβαια η επίμονη τροχοπέδη και οι αντιρρήσεις των Αρχιερέων και Ιερατείων, προσπαθώντας να κρατήσουν τους Λαούς στον συνεχή σκοταδισμό και με πολλές προβαλλόμενες φοβίες προς τον Θεό, για τη δήθεν σωτηρία των, από τις δήθεν αμαρτίες των, προτρέποντάς τους να συνεχίζουν να πηγαίνουν πάντα στα Μοναστήρια και τις Εκκλησίες, χώροι συγκέντρωσης, για την προβολή των Θεϊκών των Δοξασιών και Θεωριών και χώροι, για προσκύνημα των Ανθρώπων και Λαών, αλλά και χώροι, για να θησαυρίζουν τα Ιερατεία, με προτροπή στους προσκυνητές να προσφέρουν Τάματα, προς τους Θεούς, τον Χριστό, την Παναγία, ή τους Αγίους κ.λ. Ιδού γιατί πολλοί συγγραφείς του Κόσμου τους ονομάζουν αγύρτες και εκμεταλλευτές του φόβου, του πόνου, της αμάθειας και των αδυναμιών των Ανθρώπων, προς την πίστη τους. Γνωρίζουμε ακόμη ότι από τον 1ο αιώνα μ.χ. τα Ιερατεία του μαύρου Ράσου χρησιμοποίησαν τους δοξογράφους, οι οποίοι για να δείξουν την αλήθεια της θεωρίας περί Χριστιανισμού, θέλησαν να εντοπίσουν τους καλύτερους Αρχαίους Έλληνες Φιλόσοφους, για την αναγγελία της αλήθειας, για τον Εβραίο Χριστό, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να έχουμε μια ανιστόρητη παράδοση. Το αποτέλεσμα από όλα αυτά ήταν να συνεχίζονται έκτοτε διαχρονικά οι ψευδοϊστορίες αυτές, μέσα από τις γενεαλογίες δυναστειών, αυτοκρατόρων και βασιλιάδων, πριγκίπων, χαλίφηδων και Ιερατικών προχούντων, καθώς και του κυριάρχου κύκλου των, που πάντα τους πλαισιώνει. Εξάλλου, όλοι μας γνωρίζουμε ότι αυτοί είναι εκείνοι που κατασκευάζουν τις Θρησκείες, τους Θεούς, τους Αγίους, τα θαύματα, τα λείψανα, τα μυστήρια και κτίζοντας και ανακαινίζοντας χιλιάδες Μοναστήρια και Εκκλησίες, χωρίς να τους ενδιαφέρει η ύπαρξη Σχολείων και η Καλλιέργεια της Νέας Γενιάς, αλλά και η ευημερία των Λαών του Πλανήτη Γη. Προ όλων τούτων έχουμε το χθεσινό και το σημερινό και μάλιστα συνεχιζόμενο οξύμωρο της κάθε Πολιτικής Εξουσίας, να συμπράττει με την Θρησκεία και να εντάσσει στα προγράμματα ανακαίνισης των Χριστιανικών Ναών και μόνο, με αποτέλεσμα να έχουμε περισσότερους Ναούς και Μοναστήρια, από Σχολεία και μάλιστα να θέλουν να λειτουργήσουν την Ιερατική Σχολή της Χάλκης και όχι την Ακαδημία του Πλάτωνα. Η ευδαιμονία έρχεται, από τη γνώση εκάστου Ανθρώπου και τη γνώση αυτή μας την προσφέρει ο ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ, καθόσον αυτός και μόνο μπορεί να Καλλιεργεί δια Βίου τους Νέους, τον Άνθρωπο γενικότερα, Πνεύμα, Σώμα και Ψυχή. Μόνο έτσι θα έχουμε και πάλι την επανάκαμψη της Ελεύθερης Θείας Σκέψης, της Θείας Έμπνευσης, του Θείου Λόγου και Νου, αλλά και Νέους Θείους ΟΛΥΜΠΙΟΥΣ Παγκόσμιους Νόμους και όταν λέμε Θείο δεν έπεται ότι ταυτίζεται με κάποιον Θεό, παρά είναι μια απόλυτη χάρη που είναι συνδυασμός της Αλήθειας, αλλά και της βούλησης της Ανθρώπινης λελογισμένης προσπάθειας, μέσα από τον Ελεύθερο Λόγο, την Ελεύθερη Σκέψη, των Φυσικών Φαινομένων και του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Οπότε θα είναι δυνατόν, αλλά και βέβαιο , ότι θα αναμένεται να προκύψει και ένας Αληθινός υπεραισθητός χώρος και Κόσμος, από τον οποίο θα προέλθει και μια Ολυμπιακή θεώρηση του Ανθρώπινου Γένους, δημιουργώντας και έναν Νέο και Αληθινό Κόσμο, τον Κόσμο του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Οπότε ο Άνθρωπος θα έχει να επιλέξει τη συνέχιση της Εβραϊκής και Χριστιανικής σκέψης, ή τη Φιλοσοφική, ορθολογική, Επιστημονική και Αληθινή σκέψη των Μεγάλων Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων και του σημερινού Επιστημονικού Κόσμου, μετά του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, όπου μας δίνουν ένα νέο χρωματισμό, ένα νέο Πνεύμα και μια νέα κατεύθυνση στα Ανθρώπινα πράγματα, μέσα στο Α΄ ΑΙΩΝΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ.
Ιδού γιατί εμείς του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ δίδουμε και την σημερινή δική μας αληθινή θεώρηση της έννοιας Θεός και Θείο, καθόσον παράγεται, από τον ορθό και Αληθή Λόγο, αλλά και τη θέληση και την βούληση, την Ηθική και Σοφία του Νου των Ανθρώπων, προς το Θείο και όχι αναγκαστικά πρέπει και να λατρεύεται. Θεός υπάρχει και μάλιστα τέλειος, με την έκφραση της Σοφίας και της δίκαιης φωνής, αλλά και όταν ο ίδιος ο Ανθρώπινος Νους το συλλαμβάνει έτσι, άρα από το Νου έπονται οι Ιδέες και μάλιστα όταν οι Ιδέες είναι αιώνιες, αναλλοίωτες και αναγκαίες, και δεν προέρχονται από αλλού, παρά μόνον από αυτόν τον Ιδεώδη Νου των Καλλιεργημένων Ανθρώπων, τουτέστιν από τον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, που Καλλιεργεί δια βίου τον Άνθρωπο Πνεύμα, Σώμα και Ψυχή. Με βάσει τα ανωτέρω, ο Άνθρωπος θα καταστεί και πάλι το ανώτατο κυρίαρχο ΟΝ του Πλανήτη ΓΗ και σε κάθε δυσκολία, δεν θα επικαλείται άλλοτε έναν κατασκευασμένο Θεό, ή Άγιο κ.λ. μένοντας έτσι αδρανής και αφελής, αλλά θα ενεργεί άμεσα, για την αντιμετώπιση, αλλά και την επίλυση του κάθε παρουσιαζόμενου δύσκολου προβλήματός του, με τον Νου και την Αλήθεια. Ιδού μια προϋπόθεση που επιτρέπει την σημερινή ανάδυση της ελεύθερης έρευνας και σκέψης, μέσα, από μια Δημοκρατική Κοινωνία, μια Κοινωνία που μπορεί να γίνει νοητή, μόνον όταν είναι δημιούργημα του εαυτού της, με άλλα λόγια, με την συγκυριακή ανάδυση του Ανθρώπινου είδους και με τις φοβερές του βιολογικές ιδιαιτερότητες, δίδοντας στη ψυχή του, πάντα ένα νόημα. Όταν το νόημα αυτό, παρουσιάζεται και επιβάλλεται ως αδιαμφισβήτητο και ως αδιαπραγμάτευτο, τότε η Κοινωνία θεσπίζεται ως ετερώνυμη. Και συμβαίνει παντού και πάντα, η Κοινωνία να δημιουργείται ως ετερώνυμη, δηλαδή ως Θρησκευτική, Θεοκρατική Κοινωνία. Ιδού γιατί πάντα στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε η ταύτιση της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας και ο λόγος είχε πάντα τον πρωτεύοντα ρόλο σε μια Δημοκρατική Πόλη, καθόσον διαμορφώνεται μέσα στην Πόλη και ως κοινή Αλήθεια, αλλά και ως ανάπτυξη της Αλήθειας, οπότε αποτελεί την πραγματική Αλήθεια. Η δημιουργία της Δημοκρατίας στην Αρχαία Ελλάδα, αποτελεί από Φιλοσοφική σκοπιά, απάντηση στην άνευ νοήματος τάξη του Κόσμου και έξοδο από τον κύκλο της ανυπαρξίας. Και τούτο διότι περιέχει, ταυτόχρονα και ομοούσια, την αναγνώριση του γεγονότος, ότι καμία άλλη δύναμης, ή παράδοση, ή θεία προσταγή δεν μπορεί να ρυθμίσει τις Ανθρώπινες υποθέσεις. Ιδού γιατί στην Αρχαία Ελλάδα η Πόλη θέτει και δημιουργεί το Νόμο της, αναγνωρίζοντας και επιβεβαιώνοντας εμπράκτως τον συγκυριακό του χαρακτήρα, καθόσον ο Νόμος είναι αποτέλεσμα διαβουλεύσεων και υπόκειται πάντοτε σε συζήτηση και σε τροποποίηση ή σε κατάργηση. Και ιδού γιατί ο λόγος που διαμορφώνεται στη Πόλη είναι η πραγματική Αλήθεια, η κοινή Αλήθεια και επίσης η ανάπτυξη της Αλήθειας και όχι η κατοχή μιας άπαξ διά παντός δεδομένης Αλήθειας, όπως γινόταν στα 2.000 χρόνια Χριστιανισμού και λέω γινόταν, γιατί ήδη βρισκόμαστε στο 10ο έτος του Α΄ ΑΙΩΝΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ και τέτοιου είδους θέσεων δεν θα πρέπει να υπάρχουν στο μέλλον. Και ιδού γιατί η Επανάσταση του Ελληνικού Λαού το1821, όσον και κάθε άλλου Λαού αντίστοιχη Επανάσταση, δεν έχουν ολοκληρώσει εισέτι το έργο τους, όσον αφορά την ύπαρξη μιας ορθολογικής Δημοκρατικής Πολιτικής και κυρίως μιας Ιδεώδους συμπεριφοράς των Πολιτικών Ανδρών προς τους Λαούς των, καθόσον πολλοί ακόμη συνεχίζουν να έχουν τις ίδιες συμπεριφορές αυτών των αυταρχικών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, (Αρχιερέα - Αυτοκράτορα), όπως και των μετέπειτα Βασιλειάδων της Ευρώπης, οι οποίοι πάντοτε ήταν και είναι περιτριγυρισμένοι από αγύρτες, άοκνους, αυλοκόλακες, εμπαθείς στον πλούτο και στους πολέμους, στις καταστροφές και σκοτωμούς, έτσι ώστε να μπορούν να κρατούν τους Λαούς πάντοτε κάτω από την Θεοκρατική και Αυτοκρατορική ή Βασιλική Εξουσία των. Ιδού γιατί εμείς του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ σήμερα, θέλουμε να καταργήσουμε τις κάθε είδους παρεμβάσεις των Θρησκειών του Κόσμου, προς τις εκάστοτε Πολιτικές Εξουσίες, καθόσον όλες οι Θρησκείες είναι κατασκευάσματα αγυρτών, που ακολουθούν την ηθελημένη πεπατημένη του διαίρει και βασίλευε του Κόσμου ολόκληρου και ιδού γιατί εμείς θεωρούμε πολύ μικρό και αδύναμο τον κάθε Θρησκευόμενο Πολιτικό να ηγηθεί και να Κυβερνήσει, Κράτη-Λαούς, χωρίς την αναβάπτισή του στα Ιδεώδη του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Αλλά και ιδού γιατί εμείς όλοι του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, αμέσως με την εγκαθίδρυση της ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑΣ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, άμεσα, και ειρηνικά, θα αλλάξουμε τον σημερινό Κόσμο των 2.000 μ.χ. χρόνων, ώστε να μεταπηδήσουμε ενωμένοι, από τον Αναληθή Κόσμο των 2.000 ετών, στον Αληθινό Κόσμο του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, με άλλα λόγια, στο Κόσμο της Ελεύθερης Σκέψης και Διανόησης, αλλά και στον Κόσμο, με καθαρό και απελευθερωμένο το Ανθρώπινο Πνεύμα. Οπότε θα πρέπει άμεσα να δικαιώσουμε, αλλά και να συνεχίσουμε την προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ιουλιανού να επαναφέρει την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, άρα και η προσπάθειά μας θα πρέπει να είναι η αναστήλωσης εδώ και τώρα των Αρχαίων Ελληνικών Ναών, μέσα από τα προγράμματα της ΕΟΚ και του Ο.Η.Ε. έτσι ώστε να είμαστε βέβαιοι πλέον, ότι το Ανθρώπινο Πνεύμα αύριο θα απελευθερωθεί, αλλά και θα φθάσει και πάλι στα ύψη της εποχής εκείνης του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.
Εδώ βρίσκεται χωρίς αμφιβολία ο πυρήνας της ρήξης, ο χαρακτήρας της αιώνιας Αλήθειας και η ανακάλυψη, αλλά και ο φωτισμός της Αβύσσου, καθόσον για μας τους Έλληνες η Άβυσσος μίλησε, μας μίλησε, επομένως δεν είναι πλέον Άβυσσος, όπως συμβαίνει να είναι ακόμη στο Χριστιανισμό. Με την Ελληνική Φιλοσοφία, την Ιστορία και την Δημοκρατία, η Ανθρωπότητα θα πρέπει να ανεβεί, με τους ίδιους της τους ώμους, για να δει πέρα από τον εαυτό της και για να κοιταχθεί η ίδια, για να διαπιστώσει την ανυπαρξία της και να στρωθεί στη δουλειά για να δημιουργήσει, αλλά και για να δημιουργηθεί. Αυτό ίσως είναι μια κοινοτοπία, όμως όλοι μας πρέπει να την υπενθυμίζουμε και μάλιστα επίμονα, διότι συχνά ξεχνιέται και συγκαλύπτεται.
Ιδού γιατί σιγά-σιγά θα πρέπει να διεισδύσουν, σε ολόκληρο τον Κόσμο και πάλι τα Ιδεώδη της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και Δημοκρατίας, αλλά και η Ελεύθερη Σκέψη και Διανόηση του Αρχαίου Ελληνισμού - Ολυμπισμού, μέσα από τον Αληθινό Κόσμο του Α΄ ΑΙΩΝΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, με την επικράτηση στο Κόσμο ολόκληρο, της ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑΣ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, άσχετα αν θα υπάρχει η επίμονη τροχοπέδη και οι αντιρρήσεις των Αρχιερέων και Ιερατείων, προσπαθώντας να κρατήσουν τους Λαούς στον συνεχή σκοταδισμό και με πολλές προβαλλόμενες φοβίες προς τον Θεό, για τη σωτηρία των, οπότε τους προτρέπουν να συνεχίζουν να πηγαίνουν στα Μοναστήρια και τις Εκκλησίες, χώροι συγκέντρωσης, για την προβολή των Θεϊκών των Δοξασιών και Θεωριών και χώροι, για προσκύνημα των Ανθρώπων και Λαών, αλλά και χώροι, για να θησαυρίζουν τα Ιερατεία, με προτροπή στους προσκυνητές να προσφέρουν Τάματα, προς τους Θεούς, τον Χριστό, την Παναγία, ή τους Αγίους κ.λ. με αποτέλεσμα πολλοί συγγραφείς να τους ονομάζουν αγύρτες και εκμεταλλευτές των Ανθρώπων, με τον προβαλλόμενο φόβου προς τον Θεό και την Εξουσία, αλλά και του πόνου και αδυναμιών των Ανθρώπων, προς την πίστη τους, την οιανδήποτε πίστη τους. Και ιδού γιατί ως Δημιουργός του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, δηλώνω ότι το όλο Έργο μου είναι δομημένο από φιλειρηνικά και ενωτικά μηνύματα, που σαν σκοπό και στόχο έχουν, την ΑΛΛΑΓΗ του σημερινού Αναληθούς Κόσμου και όσον αφορά την επικράτηση της Ειρήνης, στο Πλανήτη ΓΗ, θα προέλθει μόνο, όταν των Οπλιτών οι Στρατώνες καταστούν των Ολυμπιονικών Ξενώνες και όταν οι Ηγέτες όλων των Κρατών και Λαών του Πλανήτη ΓΗ , αναβαπτιστούν στα Ιδεώδη του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ και όλοι μαζί οι Λαοί να τολμήσουμε να δημιουργήσουμε τον Νέο Αληθινό Κόσμο του Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, τον οποίο ήδη διανύουμε, μετά το τέλος του 20ου μ.χ. αιώνα, οπότε δεχόμαστε τον κάθε Άνθρωπο που πιστεύει δευτερευόντως την ιδική του Θρησκεία και τον ιδικόν του Θεό, αρκεί να αποδέχεται και την πιθανότητα ότι και ο Θεός τους μπορεί να έδωσε την έμπνευση στον Άνθρωπο, να δημιουργήσει τον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, ως την πρώτη ανώτατη Πνευματική, Ψυχική και Σωματική Υπέρτατη δύναμη του Ανθρώπινου Γένους, αφού Καλλιεργεί τους Νέους, τον Άνθρωπο γενικότερα, στο Πνεύμα, το Σώμα και τη Ψυχή, ώστε να μπορεί ο ίδιος ατομικά, αλλά και ομαδικά να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά, τα δύσκολα παρουσιαζόμενα προβλήματα στη ζωή, με τελικό αποτέλεσμα την επίλυσή των.
Αν ακόμη δεν διαμορφώσατε γνώμη, για την οριστική πίστη στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ ή σε κάποιον Θεό, από τους πολλούς κατασκευασμένους Θεούς, τότε δείτε τα κατωτέρω:
Πως γεννιούνται οι Θεοί και στήνονται οι Θρησκείες:
1. 30.000 βρέφη σφαγιάστηκαν προκειμένου να σωθεί ένας Ιησούς Εβραίος και να χριστεί δια των ψευδοπροφητειών, σαν ο δήθεν Υιός του Θεού, ώστε στη συνέχεια να στηθεί μια Αναληθής και άτεγκτος Θρησκεία, ο Χριστιανισμός και μάλιστα από έναν αλλόφρονα Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, τον Κωνσταντίνο.
2. Κατά το Ευαγγέλιο ο Ιησούς μοίραζε στους φτωχούς καρβέλια ψωμί, ψάρια και κρασί. Ο πεινασμένος καρβέλια βλέπει και ψάρια ονειρεύεται.
3. Ομοίως το νερό το έκανε κρασί και εγώ γνωρίζω ότι μια σταγόνα κόκκινο χρώμα στο νερό, το κάνει κόκκινο και ο στερημένος του κρασιού το γεύεται σαν κρασί.
4. Έπεφτε μάνα από τον ουρανό, σταλμένο από τον Θεό, έλεγαν πολλοί και οι πεινασμένοι, μη σκεπτόμενοι το φυσικό φαινόμενο, όπου ο αέρας σηκώνει και ψάρια, από τη θάλασσα και τα πηγαίνει και στα βουνά ακόμη. Είναι σαν εκείνο, που δήθεν είδε ο Αυτοκράτορας Μ. Κωνσταντίνος στον ουρανό: Εν τούτω Νίκα, ενώ είναι γνωστό ότι δεν γνώριζε Ελληνικά, για να το διαβάσει.
5. Ο Χριστός, ο δήθεν Υιός του Θεού μας λένε ότι αναστήθηκε, τον είδε ο Θωμάς. (Είναι σαν και μένα, όταν ήμουνα μικρός, από τα πολλά παραμύθια που μου λέγανε για Νεράϊδες, έβλεπα στα ρεύματα να περπατούν Νεράϊδες). Και δεν φτάνει αυτό, μας λένε ακόμη ότι ανεβαίνει στους ουρανούς και πάλι κατέρχεται, λες και είναι ταραντούλα ή πεταχτούλα. Ιδού γιατί παραμένουμε ακόμη δέσμιοι των τόσων παράλογων και όλο μυστήριο, αλλά και παιδιάστικων πεποιθήσεων, όπως η άμωμος σύλληψη, από μία αγία παρθένο, ένα ον που είναι συγχρόνως Θεός και Άνθρωπος, που ανεβαίνει στους ουρανούς και επανέρχεται, εν ολίγοις όλες αυτές τις απίθανες ιστορίες, που δεν είναι ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο παράλογες, από την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, ή και από οποιαδήποτε άλλη του Κόσμου πίστη. Επίσης κατά τον Χριστιανισμό, η κάθε σχέση αγάπης του Ανθρώπου προς τον Θεό είναι ότι οφείλουμε να αγαπάμε τον Θεό, αγάπη που δεν αποκλείει τον φόβο και την προσταγή και μάλιστα η αγάπη του Θεού προς στον Άνθρωπο, τίθεται πάνω σε ορισμένους όρους. Για τους Αρχαίους Έλληνες και οι δύο αυτές ιδέες είναι παράλογες και ασύλληπτες. Ο Αριστοτέλης λέει, πως θα ήταν αλλόκοτο, παράλογο και άτοπον να πει κανείς πως αγαπά τον Δία.
6. Ο Ιησούς δεν ήταν άλλο, παρά ένας Άνθρωπος που είχε πολλές μαντικές ικανότητες και όλοι θεωρούσαν τις πράξεις του σαν θαύματα. Εδώ έρχεται ο μόνος πολυγραφότατος της εποχής εκείνης Ιώσηπος, που μας λέει; Η Χριστός ο Ιουδαίος, ήταν ένας, που γύριζε και έκανε διάφορα, όπως οι σημερινοί και χθεσινοί θαυματοποιοί και αυτές τις πράξεις τις ονόμαζαν θαύματα, κατά τον Χριστιανισμό, όπως γίνεται και με τις δήθεν χαμένες και αναβρισκόμενες εικόνες και στη συνέχεια κτίσιμο στο σημείο εκείνο μιας Εκκλησίας, ή της δήθεν δακρυσμένης εικόνας της Παναγιάς και στη συνέχεια στρατιές πιστών, αλαλάζοντες, πηγαίνουν και προσκυνούν και προσφέρουν Τάματα και μάλιστα περιουσίες ολόκληρες, όπως και το πρόσφατο του καλόγερου Βεσαρίωνα, όπου το μη λιωμένο σώμα του το θεωρούσαν θαύμα, όπως και τόσα άλλα μυστήρια και ταριχευμένα σώματα διαφόρων Αγίων. κ.λ.π…
7. Επίσης το κατά όλα ψευδέστατο κατασκευασμένο Αναστάσιμο Φως και όμως κυριεύει τον Χριστιανόκοσμο, ότι είναι αληθινό. Και πέραν αυτού μήπως χθες δεν βλέπαμε τον Καλόγερο Εφραίμ να γυρίζει όλη την Ελλάδα με μια κασέλα στα χέρια, με την δήθεν Ζώνη της Παναγίας μέσα και όλοι οι πιστοί να τρέχουν να προσκυνούν και πρώτος όλων ο Πρωθυπουργός τότε Κ. Καραμανλής και πίσω του η αμαρτωλή ακολουθία Θ. Ρουσόπουλος κ.λ..
8. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε: Να υποτάσσεστε στο Θεό και την Εξουσία. Ιδού πως στήθηκε μια Θρησκεία… με το φόβο της ύπαρξης Θεού, αλλά και του φόβου της Εξουσίας, της Αυτοκρατορικής μπότας. Αυτά εκμεταλλεύτηκε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και μπρος στις διαμάχες, ποια από τις τρεις μεγαλύτερες Θρησκείες θα επικρατήσει, του Ιουδαϊσμού, Εβραϊσμού ή του Αρχαίου Ελληνισμού, επέλεξε μια νέα Θρησκεία του Χριστιανισμού, που τον έκανε και με Αυτοκρατορικό μανδύα Θεϊκής Εξουσίας. Η ιδεολογική άποψη και παρέμβαση του Αυτοκράτορα Ιουλιανού, για να επαναφέρει τον Αρχαίο Ελληνισμό απέτυχε μπρος στη θυελλώδη βία και τυραννία του μαύρου ράσου, με αποτέλεσμα να γεμίσουμε από Καλόγερους, Παπάδες, Ψάλτες και Δεσποτάδες και να μας ευνουχίσουν και γίνουμε απολωλότα πρόβατα, το άβουλο, δέσμιο και ευνουχισμένο ποίμνιό τους.
9. Ιδού και η παρέμβαση του Ιησού του Εβραίου στους πειρασμούς του σατανά, όπου έλεγε: " Κύριον τον Θεό σου προσκυνήσεις και αυτόν μόνον να λατρέψεις", με αποτέλεσμα, από τότε και μέχρι σήμερα να συνεχίζουμε να λατρεύουμε, να ασπαζόμαστε και να προσκυνούμε εικόνες, με τις μορφές κατασκευασμένων Θεών, όπως τον Ιησού τον Εβραίο, καίτοι κατά τις ιστορικές γραφές και όχι από τις Παραδόσεις των χώρων της Εκκλησίας, ήταν καθ' όλα Άνθρωπος, γύριζε και έκανε θαύματα, όπως μας λέει ο πολυγραφότατος της εποχής εκείνης Ιώσηπος.
10. Και ιδού πως γεμίσαμε από Εκκλησίες και Μοναστήρια και ελαττώθηκαν τα Σχολεία και έτσι μείναμε αγράμματοι και πτωχοί στο πνεύμα και την Ψυχή και ιδού πως όλα γίνονται πιστευτά τα του δήθεν Θεού, του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων δήθεν θαύματα, σαν εκείνο το οξύμωρο, όπου μητέρα με δυο παιδιά μετά το αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ενώ σκοτώνεται το ένα παιδί της, αυτή έλεγε: Σε ευχαριστώ Παναγία μου, που μου έσωσες το άλλο παιδί μου, ή όταν κάποιος πέφτει και σώζεται και όλοι λένε ότι είχε κάποιον Άγιο, ή η Παναγιά τον έσωσε, ή υπάρχει Θεός και τόσα άλλα του είδους αυτού οξύμωρα και ανόητα.
11. Ακόμη, ποιος δεν θυμάται τις παροτρύνσεις των Ιερέων και Καλόγερων, να προσεύχονται όλοι και για αντάλλαγμα της πίστης τους να δίδουν κάτι στις Εκκλησίες και Μοναστήρια, κάθε είδους εμπράγματου, όπως λάδι, δήθεν για τα καντήλια και εγώ σαν παιδί στερούμουν όχι μόνο τις συνεχείς απουσίες της μάνα μου, που πηγαινοερχόταν στα Μοναστήρια, αλλά και τη μπουκιά του ψωμιού μου. Το πράγμα δεν σταματούσε εδώ, γιατί τους παρότρυναν ακόμη να ανάβουν και στο σπίτι το καντήλι, ώστε να καταναλώνουν και την τελευταία απομένουσα σταγόνα λαδιού, με αποτέλεσμα όχι μόνο να το στερείτε η οικογένεια, αλλά και παραλίγο να καεί και το σπίτι, από τη φωτιά που προκλήθηκε, στο εικονοστάσι του σπιτιού, με το καντήλι. Ιδού γιατί το παπαδαριό πως θησαύριζε και πως στερούσε τους Ανθρώπους τα του ζην, με αποτέλεσμα σήμερα να διεκδικούν ολόκληρη την Ελλάδα, χωρίς να τους ενδιαφέρει η γύρο τους φτώχια του Λαού. Και ιδού, γιατί και σήμερα ακόμη, διεκδικούν από τους φίλους μας τους Τούρκους την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης, συμπαρασύροντας και τους αφελείς Πολιτικούς, του τύπου Πολιτικών του Βατοπεδίου και προσκυνητών του Εφραίμ. Ιδού γιατί οι Πολιτικοί μας θα πρέπει να απελευθερωθούν, από το μαύρο Ράσο και να μην ορκίζονται στο παπαδαριό, οπότε απελευθερωμένοι θα μπορούν να επαναλειτουργήσουν την Ακαδημία του Πλάτωνος και την Επικούριο Σχολή, ώστε να γίνει η αρχή της ανύψωσης και πάλι του Ανθρώπινου Πνεύματος. Πέραν των ανωτέρω αναληθών, παράδοξων και οξύμωρων, έχουμε και τις προφητείες των ψευδοπροφητών, όπως εκείνης της παράδοξης των πρώτων Χριστιανικών χρόνων, που προέβλεπε ότι, το 2024 μ.χ. θα έλθει στο Κόσμο η δευτέρα παρουσία του Χριστού, ενώ εμείς του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ λέμε ότι το 024 έτος του Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ θα εγκαθιδρυθεί η Ιδεώδης ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, για να προέλθει η αποκατάσταση της Αλήθειας στο Κόσμο.
12. Κατόπιν των όλων των ανωτέρω, τι θα πρέπει ο Άνθρωπος του Πλανήτη ΓΗ να πιστεύει, τον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ, ή τον οιονδήποτε κατασκευασμένο Θεό;
13. Πιστεύω ότι έχω την απάντησή σας:
Οπότε αναφωνούμε: ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ. (Επισυνάπτονται τα έργα μου): Α. Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ στον Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ Β. Η ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ μιας ΟΜΟΣΠΟΝΔΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Γ. Η ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Δ. Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ και κατά τη ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. Ε. Η ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. ΣΤ. Η ανά τον Κόσμο Διαδρομή της ΦΛΟΓΑΣ, της ΔΑΔΑΣ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. Ζ. Η ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΕΠΙΚΟΥΡΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ. Η. Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ των ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΑΩΝ, ΒΩΜΩΝ και ΣΤΑΔΙΩΝ. Θ. ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ, ΝΑΟΙ και ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ να ΥΠΑΧΘΟΥΝ στους ΔΗΜΟΥΣ και οι χρηματικές προσφορές, από τα παγκάρια, το ήμισυ αυτών να πηγαίνει για ανοικοδόμηση Σχολείων και Πανεπιστημίων. Ι. Ο ΝΕΟΣ και ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ του Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ. ΙΑ. ΠΙΣΤΗ και αναφορά στο ΘΕΟ ή στον ΟΛΥΜΠΙΣΜΟ;
e.mail: olympismos@hol.gr και το site: www.olympismos.gr
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΜΟΥ: Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ .
14. α. Πρόεδρος ΑΘΗΝΑ 2004 κ. Αγγελοπούλου: « Άνθρωποι όπως εσείς, που εργάστηκαν συστηματικά και γνωρίζουν την ουσία του Ολυμπισμού, συμβάλλουν καθοριστικά στην επιτυχία αυτού του σκοπού.
15. β.Δντής Εφημερίδος κ. Μιχαλόπουλος: <Ο κ. Ζώης, πρώην Συντ/ρχης, Δημιουργός και Ιδρυτής-Πρόεδρος του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ και Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών, είναι εφοδιασμένος με επιστημονικά όπλα, που θα τα ζήλευαν πολλοί καθηγητές Πανεπιστημίων..>
16. γ. Εφ/δα ΤΑ ΝΕΑ:< Η Πολιτιστική-Πολιτική Κίνηση ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ, έχει μια ιστορική παρουσία στην Πολιτική ζωή του Τόπου.>
17. δ. Πρόεδρος Νεολαίας Ολυμπισμού: Αναφέρεται στις Πολιτιστικές, Πολιτικές, Κοινωνικές, Οικονομικές και Περιβαλλοντικές καινοτομίες του έργου μου, για μια Ιδεώδη Πολιτεία.
18. ε. Εφ/δα Ε.Ω.<Η αγωνιώδης φωνή του Δημιουργού του Ολυμπισμού στο Πρόεδρο Δημοκρατίας..>
19. στ. Κ. Μητσοτάκης: Δεν αμφιβάλλω για την προσφορά σας και γρήγορα θα τα πούμε, από κοντά.
20. ζ. Γ. Ράλλης: Η σωτηρία του τόπου δεν εξαρτάται από τους Πολιτικούς, αλλά κυρίως από τον Λαό.
21. η. Υπουργείο Πολιτισμού, επί Υπουργίας αείμνηστης Μ. Μερκούρη: Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον λάβαμε γνώση της Μελέτης-Πρότασής σας: " Η Κοσμοθεωρίας του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ". Θα πρέπει να την υποβάλλετε στην Ακαδημία Αθηνών, τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, όπερ και έπραξα.
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ
22. Με την υπ‘ αρίθ:1899/26-10-1982 του Αρείου Πάγου, ίδρυσα την Πολιτιστική-Πολιτική Κίνηση, με την ονομασία {ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ} και έκτοτε σαν Ιδρυτής-Πρόεδρος συμμετέχω σε όλες τις Εθνικές Εκλογικές αναμετρήσεις, με απώτερο σκοπό και στόχο την παρουσίαση και προβολή του Έργου μου: «Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, στον Α΄ ΑΙΩΝΑ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ, τον οποίον ήδη διανύουμε, μετά το τέλος του 20ου μ.χ. αιώνα. Το e.mail: olympismos@hol.gr - olympismos@gmail.com και site: www.olympismos.gr

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ του ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΖΩΗΣ